BENİ GÖREBİLİYOR MUSUN?

Beni görebiliyor musun?..

Bana koyduğun her mesafe, seni bana daha çok yakınlaştırıyor farkında değilsin.

Kara gözlerin, şiir olup yazarken seni bana, çığlık atıyordu yüreğim çocukça sevmelerimde.

Seni şiir diye yazsam, gökyüzüne yağmur olup ağlardı.

Sevmelerin ötesine geçmiş bu aşk, arşıâlâda yankılanıyor iç sesim.

Ama sen, sevmenin ne demek olduğunu bilemezsin  sevgisizliğin çöller gibi.

O çöllerde yağmura döl döken hasret çiçekleri de var biliyor musun?

Yine de ben, o sevgisizlik çölünde serabı bulmaya umutlandım.

Şimdi bana ruh hastası diyorsun.

Geçir boynuma aşkın ilmeğini, düşlerinde as beni.

Dilinden aldığım yaralar, halâ geçmedi biliyor musun?

Ama sen nereden bileceksin  yara nedir, Acısı ne derindir...

Sevgiyle uzanan ellerimi nankörce kıran kadın / adam

Yine de seni, unutulmazlığa yazdım.

İlk günkü gibi, seviyorum seni.

Bir gece yarısı yakmıştın, aşk meşalesini yüreğime.

O meşale ki, her gece aydınlatıyor umutsuz düşlerimi.

Kısa, kesif cümlelerle zehirledin beni,

kasım yağmurlarının kamçı gibi cama vurduğu bir gece yarısı.

İnancımı gece karası gözlerine ektim.

O yüzden geceye yansıyor gözlerin.

Hani demiştim ya, gece kadar gizemlisin.

Karanlığın koynunda, kendimi kaybedişim de senin yüzünden.

Sadece alıntılarda yaşıyorsun hayatı,

Kesif bir yalnızlık bekliyor seni

Kendini unutturmamak çabası içine girmişsin yine,

Gözlerime bak diyorsun.

Bakamam...

İlk günlerimizi göremeyeceğim biliyorum.

Anıların yeşil vadisinden el sallıyorum, gönlünün kurak çöllerine.

Bu defa sen bak iyi bak beni görebiliyor musun?.

Tuncay Aytaç