İşte, komşu evde bir kadın

Kimseye duyurmadan sesini,

Kendi kendine yine doğumda,

Yine yeniden,

Hiç kapanmayacak yaralarına, umutlar doğuruyor bıkmadan usanmadan...

Doğan her bir umudu, kendi elleriyle gömmüşlüğüne aldırmadan.

Tutunmuş inandıklarına

Ölümlerin kattığı gücün adına

Cesaret yerleştirip gözlerine

Kalkıyor ayakları üstüne

Bir daha düşmemek ümidiyle...

İşte, komşu evde bir çocuk,

Küçücük bedenine giydirilen büyümüş lük fistanı ile

Çoktan hazırmış sanki dünyanın çilesini çekmeye

Kaderine türküler bile yakmış

Bestesi güftesi olmayan

"Ah yeniden gelsek dünyaya,

Ölmeyen annelerin koynunda

Doysak mutluluğa hiç açlığı tatmadan,

Uyusak şevketin kollarında,

Koşsak rüyaların renkli yollarında...

Koşsak... Koşsak... Hiç yorulmasak"...

Yürüyorum soluk soluğa,

O sokaktan bu sokağa,

Dönerken, bulur muyum ayak izlerimi bilmeksizin

Her köşe başında iblisler,

Kederleri sürüyor komşu evlerin duvarlarına,

Bahisler kurulmuş sanki hayatlar üstüne

Aşk, Bir e beş veririm diyor, elindeki son bir e gözünü dikiyor

Alıyor umutları, kökünü kazıyarak.

Ömür aldatıyor sevenleri,

Ölüm olmayacakmış gibi,

Her yeni bir gün, güneşle unutturuyor, yarım kalan hikâyeleri.

Dikip, alaycı gülüşlerini unutkanlığımıza

Yapıyor yapacağını...

Alıp hikâyelerimizden kahramanları, kara toprağa yatırarak.

Komşu evleri, ağıtlara boğarak...

Aslı Taş