Sancılı zamanların karanlık penceresine
Umut ümitli yüreklerden doğar. 
Unutturan  unutulan ihmallere 
Ölümün meydan okuyan korkutan korkuları... 
Koparır cehennem kızıllığında. 
Kırıklardan kalan eski korkuları çıkarır.
Sırlı gecenin karanlığına sıkışan yüreklere 
ağır acılar. Süzülürken sancılı  geceye 
 sığmayan  karanlık kızıllığın'da  ki;
ölüm...
Fazlasıyla yer edinen 
Kırıklardan karanlık bir korku yaratır. 
Noksanlığı olan insandır olmalıdır bunlar... 
   
Yaşadığımız noksanlarımızı beklerken
hüznü atlatacak yine insandır... 
Kimi hüznü resmederek anlatır 
kimi acıyı tadarak.
Körelmiş karanlık gecelere... 
Maziyi hatırlatacak hayat hikayesini...
Silecek sevinçlerimiz kalmadı oysa 
Kederli yürekleri yakan 
yalnız acılar kaldı.!
Eski anılarımızdan.
Ey   gecenin sırrının sahibi olan Allah'ım
 baharın müjdesini
Hüzün'de kalan kasvetli bulutun, 
Umut ışığına salıver gelsin.
Rahmetinle
Umutla ümitli bekleyen yüreklerin
 yükünü hafiflet
Tan vakti  şükrün aydınlık yarınlarına,
güneş doğar mı doğar...
 Geçmeyecek olan hiçbir acı yoktur. 
İnanırsak gerçekten 

geçecektir... 
Hüzünsüz bahar olmazmış
acıları hiç solmayan
Umut en son ölen şey değil midir?..

05.03.2023
~Gülay Özdemir ~