Şair: Nihat Behram

Yedeğimde, hep bir şiir olmalı

Korusun diye beni,

Sarsın

Solusun diye...

Yedeğimde, hep bir şiir olmalı

Dileğimce değiştirebildiğim

Değiştikçe, beni de değiştiren

Yüreğimle sindiğim,

Kimsenin bilmediği,

Acısına başka acı

Sevincine başka sevinç değmemiş,

Canım gibi

Yok etmek hakkını kendimde gizlediğim

Ömrümce çılgın, gönlümce engin,

Yeni doğmuş bebeklerin sesiyle

Yankısı ufkuma dokunurcasına yakın

Soluğumda kıvılcım, dudağında gül

Yaşamaya düğümlü,

Goncalar kadar körpe

Dalgalar kadar hırçın

Kavuşmamız olanaksız birine sakladığım,

Mahrem, bağışıksız,

Mazlum bir şiir

Yedeğimde, hep bir şiir olmalı;

Çırpındığım geceler

Yetişip yatıştıran

Esinlenip dindiğim,

Duygusu sağılmamış,

Üşüse soluverecek,

Pürüzsüz, bir başına incecik,

Gülüşü gülüşüme denk, andıkça parıldayan

Andıkça parıldadığım,

Kanmayan, kandırmayan;

Öfkesi kirlenmemiş,

Zehri gibi kendi hayatımın

Ayrılık yaralarını sarılır sanmış,

Sürgün, ürkütülmüş,

Üzgün bir şiir.

Yedeğimde hep bir şiir olmalı

Yuvasında ilk kez uçan serçe gibi telaşlı,

Şafakta kuzulamış karaca gibi baygın,

Ulaşınca çılgınlığa, kırılan dallarda ömrün

Yanarak uğuldayan

Yanarak uğuldadığım...

Yine daldım da kendi düşüme

Hasretin kanayışı bitermiş sandım...

Beni şiirler bağışlasın!